BIDAI BAT SANTURTZIRA

Inglaterrako hiri batean Lodresen. Gizon bat bizi zen,Henrry Fix deitutakoa.Henrry erregearen iloba zen. Henrry bizar ilehori bat zeukan, betaurreko handi bat. Soineko beltz bat zeukan jantzita, alkandora zuri bat eta gorbata bat marrazki zuri eta beltzekin.Henrry oso diruduna zen horregatik gaztelu handi batean bizi zen . Henrryren izaera ona zen, alaia, adeitsu, lagunkoi,lagunekin egotea asko gustatzen zitzaion.

Gaztelua hain handia zen non ehun eta berrogeita hamar logela, berrogei komunak, hogei egongela eta sukalde bakarra baitzituen.
Zerbitzariak zituen etxeko gauzak egiteko, platerak garbitzeko, oheak egiteko, hautsa kentzeko, janaria prestatzeko, leihoak garbitzeko, xurgatzailea pasatzeko, arropa josteko, arropa lisatzeko eta abar.

Henrry bakarrik bizi zen bere bi txakurrekin . Txakurrak emeak ziren eta Laika eta Perla deitzen ziren . Hain zen zeukan estimazio handia non bere tzakurrentzat logela bat egin baitzuen.Logela egundokoa zen, ezkerreko horman ohe bi zeukan kuxin gorriez eginda.

Aurrean bi leiho zegoen. Leihoetatik paisai bat ikusten zen, egun argitsua eguzkia ikusten zen zelai baten goian, alboan lurmutur batean faro bat , hondartza eta urrunean itsasontzi bat ikusten zen.Eskuineko horman armairu bat zegoen txakurrentzako arroparekin, janleku eta txakurrentzako jostailuak.
Bere zaletasuna hau zen nabigatzea .Itsasontzi bat zeukan eta bidai luzeak egiten zituen mundua ezagutzeko.

Egun batean bere lagun batekin Roberto Kurtis bidai bat egitea proposatzen dute. Ez dakite noraino joango dira baina itsasontzia eta maleta prestatzen dute.

Egun bat pasa eta gero itsasontzian zegoen itsasoaren erdian. Henrry esan zion Robertoari:
-Non gaude?
Roberto erantzun zion:
-Ez dakit mapan begiratuko dut.
Roberto maparengana joan zen eta itsasontzia zegoen lekuan bilatu zuen iparrorratzarekin lagunduta.

Iparraldeko itsasoan zeuden eta Kantauri itsasorantz abiatzen ziren.Roberto Henrryrengana hurbildu zen eta esan zion:
-Iparreko itsasoan gaude eta Kantauri itsasora goaz.
Henrry zeruari begiratuta esan zion:
-Hodei horiek ura dakartzate eta minutu gutxi barru ekaitza egongo da.

Zeruan bost hodei zegoen handiak eta zuriak, baina denbora pasa eta gero hodei bakarra zegoen beltza eta grisa kolorekoa. Hodeitik trumoi eta tximistak ateratzen ziren.Ez zuen euria egiten baina olatuek gogor astintzen zuten itsasontzia. Tximista bat jausi zen itsasontzira eta bela nagusi eta masta apurtu zituen tximistak.

Geroago euria goia-behean ari zuen. Roberto eta Henrry itsasontziaren logeletara sartu ziren itsasontzia bere kabuz joaten usten. Eguraldia hobeto egon zenean Roberto eta Henrry kanpora atera ziren . Egun argitsua zen hodeiak joan ziren eta eguzkia ikusten zen. Urrunean lurra zegoen, portuko herri bat ikusten zen.

Portura heldu ziren, eta jaitsi zirenean gizon batik galdetu zioten:
-Non gaude?
Eta gizona erantzun zuen:
-Santurtziko portuan zaudete eta hori herria da.
Gizona atzerantz begiratu zuen eta herria seinalatu zuen. Roberto gizonari galdetu zion:
-Nora eraman ahal dugu gure itsasontzia konpontzera?
Gizona erantzun zuen:
-Hemen bertan konpondu ahal dugu, ontziola bat daukagu itsasontziak konpontzeko.
Roberto esan zion gizonari:
-Ederki, itsasontzia eramango dugu ontziolara.
Gizona esan zuen :
-Ez kezkatu nik eramango dizuet ontziolan lan egiten dut eta.

Roberto eta Henrry herrirantz joan ziren.Santurtziko herria ez zen oso txikia ez oso handia ikusten zen lehen gauza portua zen. Portua arrantzalea zen, beteta zegoen itsasontziak eta txalupetekin. Bertan estatua bat zegoen Karmengo Ama Birjina.

Roberto esan zion Henrryri:
-Gose naiz .
Henrry esan zion:
– Jatetxe batera joango gara.
Roberto eta Henrry Santurtzik kaleetatik ibili ziren jatetxe baten bilan, jatetxe bat aurkitu zuten Kaialde deitutakoa. Jatetxea balkoi bat zeukan mahiz beteta. Jatetxera sartu ziren eta mahi batean ezeri ziren . Zerbitzaria haiengana joan zen eta gauza bat esan zien:
-Zer nahi duzue?
Roberto izan zen lehena eskatzen, menua hartu , begiratu eta erantzun zuen:
-Nik sardinak nahi ditut.
Henrry menua hartu , begiratu eta erantzun zuen:
-Nik txipiroiak nahi ditut eta edateko ura eta ogia mesedez.

Zerbitzaria sukaldera joan zen janaria hartzera, bost minutu eta gero janaria mahian zegoen eta Henrry eta Roberto prest, zeuden jateko.Dena jan zuten, ez zuten inoiz horrelako janaririk dastatu baina asko gustatu zitzaien.
Zerbitzaria Henrry eta Roberto amaitu zutela ikustean, haiengana joan zen eta galdetu zuen:
-Zer edo zer gehiago nahi duzue?
Eta haiek esan zuten:
-Kafe bi nahi dugu.

Edan eta gero zerbitzaria maiara joan zindoazen kontaketa
ordaintzera.Ordaindu eta gero portura joan ziren itsasontzia nola zegoen jakiteko. Lehenengo gizonarekin topatu ziren eta galdetu zioten:
-Non dago gure itsasontzia?
Eta gizona erantzun zuen:

-Horkori da -esan zuen gizona bere ezkerraldera begiratuta.
Henrry galdetu zuen:
-Noiz egongo da itsasoratzeko prest?
Gizona erantzun zuen:
– Agian bost egun egon behar da hemen, masta berri bat jarri behar diogu eta.
Henrry eta Roberto ez ziren kezkatu Santurtziko herria izugarri gustatzen zizkiolako. Bost egunak pasatzeko leku bat behar zuten, eta Santurtzin egon ziren beste lagun batzuk esan zioten hotel onena Oriol zela. Bila gunak hotelera abiatu ziren, lau izarrekoa zen eta kanpotik gaztelu bat zirudien.

Bigarren egunean Henrry eta Roberto paseo bat ematera joan ziren Serantes mendira, egun ona zen, ez zegoen hodei bat ere ez zeruan eta onena zen Kornites eguna zela.Igotzen ziren bitartean neska batekin topatu ziren eta agurtu zuten. Maietarano heldu ziren eta neska hor zegoen ere, mai batean eserita. Neska hile horia eta luzea zeukan eta soineko urdin bat , zapatilak zuriak zeraman.

Henrry eta Roberto neska zegoen mai ondoan eseri ziren. Henrry neskari begiratzen zion, maiteminduta zegoen eta ezin zion begiratzeari utzi. Orduak pasa ziren eta jateko ordua ailegatu zen, Kaialdera joan ziren. Mai batean ezeri eta zerbitzaria etorri zen. Zerbitzaria mendian ikusi zuten neska zen.
-Zer nahi duzue? – galdetu zuen zerbitzaria.
Henrry erantzun zuen:
-Bi plater bakailaoa pil-pilean.

Zerbitzaria janariaren bila joan zen eta bost minututan janaria zerbitzaria ekarri zuen Henrry eta Roberto zeuden mailan. Henrry eta neska begiratu ziren elkarrekiko. Jaten amaitu zutenean Henrry neskari esan zion ahal ba zuen egun bat berarekin geratzea.Neska baietz esan zion, eta bostetan geratu ziren parkean. Biak maiteminduta zeuden, Henrry galdetu zion neskari bere etxera joango zela bizitzera eta neska ezetz esan zion. Baina amodioaren almena gogorragoa zen eta Santurtzin geratu zen bizitzera betiraino. Bere laguna Roberto ez zuen inor aurkitu eta Londresera bueltatu zen bera bakarrik.

Inglaterrako hiri batean Lodresen. Gizon bat bizi zen,Henrry Fix deitutakoa.Henrry erregearen iloba zen. Henrry bizar ilehori bat zeukan, betaurreko handi bat. Soineko beltz bat zeukan jantzita, alkandora zuri bat eta gorbata bat marrazki zuri eta beltzekin.Henrry oso diruduna zen horregatik gaztelu handi batean bizi zen . Henrryren izaera ona zen, alaia, adeitsu, lagunkoi,lagunekin egotea asko gustatzen zitzaion.

Gaztelua hain handia zen non ehun eta berrogeita hamar logela, berrogei komunak, hogei egongela eta sukalde bakarra baitzituen.
Zerbitzariak zituen etxeko gauzak egiteko, platerak garbitzeko, oheak egiteko, hautsa kentzeko, janaria prestatzeko, leihoak garbitzeko, xurgatzailea pasatzeko, arropa josteko, arropa lisatzeko eta abar.

Henrry bakarrik bizi zen bere bi txakurrekin . Txakurrak emeak ziren eta Laika eta Perla deitzen ziren . Hain zen zeukan estimazio handia non bere tzakurrentzat logela bat egin baitzuen.Logela egundokoa zen, ezkerreko horman ohe bi zeukan kuxin gorriez eginda.

Aurrean bi leiho zegoen. Leihoetatik paisai bat ikusten zen, egun argitsua eguzkia ikusten zen zelai baten goian, alboan lurmutur batean faro bat , hondartza eta urrunean itsasontzi bat ikusten zen.Eskuineko horman armairu bat zegoen txakurrentzako arroparekin, janleku eta txakurrentzako jostailuak.
Bere zaletasuna hau zen nabigatzea .Itsasontzi bat zeukan eta bidai luzeak egiten zituen mundua ezagutzeko.

Egun batean bere lagun batekin Roberto Kurtis bidai bat egitea proposatzen dute. Ez dakite noraino joango dira baina itsasontzia eta maleta prestatzen dute.

Egun bat pasa eta gero itsasontzian zegoen itsasoaren erdian. Henrry esan zion Robertoari:
-Non gaude?
Roberto erantzun zion:
-Ez dakit mapan begiratuko dut.
Roberto maparengana joan zen eta itsasontzia zegoen lekuan bilatu zuen iparrorratzarekin lagunduta.

Iparraldeko itsasoan zeuden eta Kantauri itsasorantz abiatzen ziren.Roberto Henrryrengana hurbildu zen eta esan zion:
-Iparreko itsasoan gaude eta Kantauri itsasora goaz.
Henrry zeruari begiratuta esan zion:
-Hodei horiek ura dakartzate eta minutu gutxi barru ekaitza egongo da.

Zeruan bost hodei zegoen handiak eta zuriak, baina denbora pasa eta gero hodei bakarra zegoen beltza eta grisa kolorekoa. Hodeitik trumoi eta tximistak ateratzen ziren.Ez zuen euria egiten baina olatuek gogor astintzen zuten itsasontzia. Tximista bat jausi zen itsasontzira eta bela nagusi eta masta apurtu zituen tximistak.

Geroago euria goia-behean ari zuen. Roberto eta Henrry itsasontziaren logeletara sartu ziren itsasontzia bere kabuz joaten usten. Eguraldia hobeto egon zenean Roberto eta Henrry kanpora atera ziren . Egun argitsua zen hodeiak joan ziren eta eguzkia ikusten zen. Urrunean lurra zegoen, portuko herri bat ikusten zen.

Portura heldu ziren, eta jaitsi zirenean gizon batik galdetu zioten:
-Non gaude?
Eta gizona erantzun zuen:
-Santurtziko portuan zaudete eta hori herria da.
Gizona atzerantz begiratu zuen eta herria seinalatu zuen. Roberto gizonari galdetu zion:
-Nora eraman ahal dugu gure itsasontzia konpontzera?
Gizona erantzun zuen:
-Hemen bertan konpondu ahal dugu, ontziola bat daukagu itsasontziak konpontzeko.
Roberto esan zion gizonari:
-Ederki, itsasontzia eramango dugu ontziolara.
Gizona esan zuen :
-Ez kezkatu nik eramango dizuet ontziolan lan egiten dut eta.

Roberto eta Henrry herrirantz joan ziren.Santurtziko herria ez zen oso txikia ez oso handia ikusten zen lehen gauza portua zen. Portua arrantzalea zen, beteta zegoen itsasontziak eta txalupetekin. Bertan estatua bat zegoen Karmengo Ama Birjina.

Roberto esan zion Henrryri:
-Gose naiz .
Henrry esan zion:
– Jatetxe batera joango gara.
Roberto eta Henrry Santurtzik kaleetatik ibili ziren jatetxe baten bilan, jatetxe bat aurkitu zuten Kaialde deitutakoa. Jatetxea balkoi bat zeukan mahiz beteta. Jatetxera sartu ziren eta mahi batean ezeri ziren . Zerbitzaria haiengana joan zen eta gauza bat esan zien:
-Zer nahi duzue?
Roberto izan zen lehena eskatzen, menua hartu , begiratu eta erantzun zuen:
-Nik sardinak nahi ditut.
Henrry menua hartu , begiratu eta erantzun zuen:
-Nik txipiroiak nahi ditut eta edateko ura eta ogia mesedez.

Zerbitzaria sukaldera joan zen janaria hartzera, bost minutu eta gero janaria mahian zegoen eta Henrry eta Roberto prest, zeuden jateko.Dena jan zuten, ez zuten inoiz horrelako janaririk dastatu baina asko gustatu zitzaien.
Zerbitzaria Henrry eta Roberto amaitu zutela ikustean, haiengana joan zen eta galdetu zuen:
-Zer edo zer gehiago nahi duzue?
Eta haiek esan zuten:
-Kafe bi nahi dugu.

Edan eta gero zerbitzaria maiara joan zindoazen kontaketa
ordaintzera.Ordaindu eta gero portura joan ziren itsasontzia nola zegoen jakiteko. Lehenengo gizonarekin topatu ziren eta galdetu zioten:
-Non dago gure itsasontzia?
Eta gizona erantzun zuen:

-Horkori da -esan zuen gizona bere ezkerraldera begiratuta.
Henrry galdetu zuen:
-Noiz egongo da itsasoratzeko prest?
Gizona erantzun zuen:
– Agian bost egun egon behar da hemen, masta berri bat jarri behar diogu eta.
Henrry eta Roberto ez ziren kezkatu Santurtziko herria izugarri gustatzen zizkiolako. Bost egunak pasatzeko leku bat behar zuten, eta Santurtzin egon ziren beste lagun batzuk esan zioten hotel onena Oriol zela. Bila gunak hotelera abiatu ziren, lau izarrekoa zen eta kanpotik gaztelu bat zirudien.

Bigarren egunean Henrry eta Roberto paseo bat ematera joan ziren Serantes mendira, egun ona zen, ez zegoen hodei bat ere ez zeruan eta onena zen Kornites eguna zela.Igotzen ziren bitartean neska batekin topatu ziren eta agurtu zuten. Maietarano heldu ziren eta neska hor zegoen ere, mai batean eserita. Neska hile horia eta luzea zeukan eta soineko urdin bat , zapatilak zuriak zeraman.

Henrry eta Roberto neska zegoen mai ondoan eseri ziren. Henrry neskari begiratzen zion, maiteminduta zegoen eta ezin zion begiratzeari utzi. Orduak pasa ziren eta jateko ordua ailegatu zen, Kaialdera joan ziren. Mai batean ezeri eta zerbitzaria etorri zen. Zerbitzaria mendian ikusi zuten neska zen.
-Zer nahi duzue? – galdetu zuen zerbitzaria.
Henrry erantzun zuen:
-Bi plater bakailaoa pil-pilean.

Zerbitzaria janariaren bila joan zen eta bost minututan janaria zerbitzaria ekarri zuen Henrry eta Roberto zeuden mailan. Henrry eta neska begiratu ziren elkarrekiko. Jaten amaitu zutenean Henrry neskari esan zion ahal ba zuen egun bat berarekin geratzea.Neska baietz esan zion, eta bostetan geratu ziren parkean. Biak maiteminduta zeuden, Henrry galdetu zion neskari bere etxera joango zela bizitzera eta neska ezetz esan zion. Baina amodioaren almena gogorragoa zen eta Santurtzin geratu zen bizitzera betiraino. Bere laguna Roberto ez zuen inor aurkitu eta Londresera bueltatu zen bera bakarrik.

~ por laurarablog en enero 30, 2007.

Una respuesta to “BIDAI BAT SANTURTZIRA”

  1. I highly enjoyed reading your post, keep up making such exciting stuff!

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

 
A %d blogueros les gusta esto: